Buurtzorg, waarbij burgers, verpleeghuizen, welzijns- en zorgvoorzieningen, scholen, culturele verenigingen en overheden samen de verantwoordelijkheid opnemen voor kwetsbare bewoners, is het organisatiemodel van de toekomst. Dat stelt ons Vlaams persoonlijk lid Robert Geeraert in dit blog.

Auteur: Robert Geeraert

Ouderen blijven hierbij in hun eigen vertrouwde omgeving wonen waar zij kunnen leven zoals zij zelf willen. In een dergelijke visie moeten ouderen, die niet langer zelfstandig thuis kunnen blijven, terecht kunnen in een inclusief verpleeghuis dat op een natuurlijke spontane wijze deel uitmaakt van de buurt. Het verpleeghuis van de toekomst is een multifunctioneel centrum, dat in samenwerking met thuiszorgvoorzieningen, zorg aanbiedt aan alle zorgbehoevende personen (ook personen met een handicap of geestelijke gezondheidsproblemen), ook zij die zelfstandig thuis wonen. Het is niet langer een mastodontvoorziening, maar een gevarieerde mix van levensbestendige gezinswoningen, zorgwoningen, kangoeroe-woningen, (cultureel diverse) groepswoningen en geclusterde leefgroepen geïntegreerd in multiculturele, intergenerationele toegankelijke, groene “15-minutenbuurten” met voldoende toegankelijke wandelpaden en alle voorzieningen en winkels binnen wandelbereik. Het verpleeghuis wordt een open buurthuis (met een eigen buurtcoach) en -gezondheidscentrum waar burgers ook voor specialistische medische behandelingen, die niet langer in het ziekenhuis moeten worden uitgevoerd, terecht kunnen.

Zorgverleners van woonzorgcentra (zoals verpleeghuizen in Vlaanderen worden benoemd) hebben zich tijdens de corona-pandemie met hart en ziel en gevaar voor de eigen gezondheid, in soms hallucinante omstandigheden, ingezet voor zorgbehoevende ouderen. Zij hebben hierdoor het statuut van “helden” verworven: elke avond werd voor hen gezongen of geapplaudisseerd, de vlaggen werden uitgehangen. Het zeer hoge aantal overlijdens in woonzorgcentra en het feit dat bewoners en mantelzorgers niet betrokken werden bij beleidsbeslissingen (“Om te vermijden dat wij zouden sterven, hebben zij ons verboden om nog verder te leven”) heeft ertoe geleid dat woonzorgcentra het vertrouwen van de ouderen hebben verloren. Woonzorgcentra (verpleeghuizen) moeten de kans grijpen om zichzelf heruit te vinden. In dit besef zijn vooraanstaande Vlaamse experten ouderenzorg en politici ingegaan op mijn voorstel om samen een boek te schrijven waarin wij lessen trekken uit de crisis en vooruitblikken naar de toekomst. In dit boek “Corona: een momentum voor de woonzorgcentra” dat aan hen wordt opgedragen, getuigen ook ouderen en zorgverleners hoe zij deze periode hebben beleefd.

Het boek kan besteld worden via https://www.politeia.be/nl/publicaties/244226-corona+een+momentum+voor+de+woonzorgcentra 

Op 26 november (10u tot 12u) wordt "Corona: een momentum voor woonzorgcentra" officieel voorgesteld met een gratis webinar waarop ook Nederlandse geïnteresseerden zich via deze link gratis kunnen registreren. 

Aan dit webinar nemen o.a. volgende co-auteurs deel: Mieke Vogels voormalig minister van Welzijn, Manu Keirse Emeritus-hoogleraar faculteit geneeskunde KU Leuven, Jef Pelgrims voormalig bestuurder van zorggroep “Tante Louise”, Ann Haekens, Ouderenpsychiater, Alexianen Zorggroep, Chantal Vanaudenhove, LUCAS Centrum voor Zorgonderzoek en Consultancy KU Leuven, Dominique Verté, prof Sociale gerontologie VUB, Nils Vandeweghe directeur Vlaamse Ouderenraad, Katrien Schryvers Vlaams parlementslid en Jurn Verschraegen directeur Expertisecentrum Dementie Vlaanderen