Leo (70) woonde in Hilversum in een mooi, ruim huis. Het onderhoud van de tuin werd zwaar en in de VVE was er veel gedoe. Leo en zijn vrouw hebben geen kinderen en dachten aan de toekomst. In de krant lazen ze over een wooncomplex waar reuring is en mensen naar elkaar omzien. Ze zijn er even langs gereden en waren direct verkocht. Zo is hun woonavontuur in Liv Inn begonnen. 

Liv Inn Hilversum is een wooncomplex met 150 woningen van corporatie Habion. In een Liv Inn kun je leven zoals je dat zelf wenst en zorg krijgen als dat nodig is. Er wonen ouderen, maar ook jongeren, mensen met een beperking en jongvolwassenen met autisme. Leo: “Eerst waren we buitenlid. Dan kun je kijken of het bevalt. Nou, het beviel meteen. Toen hebben we ons huis verkocht en zijn we hier komen wonen. Daar hebben we geen spijt van gehad.” Leo woont hier nu 3,5 jaar.

Hondje

Els (78) woont er twee jaar. “Ik ben hier naartoe verhuisd omdat mijn mobiliteit achteruitging. Ik ben een echte Hilversumse, dus ik wilde sowieso in Hilversum blijven wonen. Op een zondagochtend zei ik tegen mijn kinderen: ik ga een mail sturen naar Liv Inn want ik wil verhuizen. Ik wil samen met anderen oud worden. Ik merk dat ik achteruitga qua gezondheid en ik wil vooruitkijken.” Zo geschiedde. Ze kwam naar Liv Inn om kennis te maken, kreeg een rondleiding door Leo en was meteen overtuigd dat dit de plek voor haar was. Haar hondje mocht mee en dat was voor haar een belangrijke voorwaarde.

Els is vanaf dag één actief binnen Liv Inn. “Ik doe hier veel. Ik ben lid van de keukengroep en ‘doe’ het lief en leed fonds.” Er zijn diverse groepen: de schoonmaakgroep, de tuingroep, de muziekgroep en de groepen die Els noemt. Leo verzorgt al lange tijd de muziekmiddagen. Iedere veertien dagen is er een muziekoptreden. Een medebewoonster kleedt de ruimte gezellig aan. “De muziekmiddagen zijn populair”, zegt Els. Het is niet moeilijk om mensen te vinden die wat willen doen. “Af en toe moet je de medebewoners aanzwengelen om zich in te zetten. Maar meestal gaat het wel goed.”

Het complex heeft geen receptie.  De bewoners regelen alles zelf. “Ook de technische dienst runnen we zelf”, vertelt Els. Leo is met name trots op het café. “Een buurtbewoner heeft het café ingericht. Het is een groot succes. Wij draaien als bewoners zelf de bardiensten.”

Vroeg of laat kom je alleen te staan

Het grootste voordeel van wonen bij Liv Inn is volgens Els en Leo dat er altijd iemand is om een praatje mee te maken. Els: “Iedereen kent mijn hondje. Dat is ook zo leuk.” Ze vindt het fijn dat er echt op elkaar wordt gelet. Daar is Leo het roerend mee eens. “Vroeg of laat kom je alleen te staan. Hier leven mensen met je mee. Dat is zo belangrijk.” Als er zorgen zijn om een medebewoner dan geven bewoners een signaal af aan de professionals van zorgorganisatie Amaris. “We signaleren, maar we zijn geen mantelzorgers”, zegt Els.

Relaties en vriendschappen

Af en toe ontstaan er relaties. “Dat is zo leuk”, zegt Els. “Ik zelf ben niet op zoek naar een relatie. Ik ben al vijftien jaar alleen en dat bevalt me prima. Dat heb ik ook meteen gezegd toen ik hier kwam.” Er ontstaan ook allerlei vriendschappen. Zo zijn Els en Leo en zijn vrouw goede vrienden geworden. “We gaan zelfs op vakantie met elkaar.” Ze hebben veel plezier samen en lachen erg veel met elkaar. Met nog een aantal bewoners vieren zij samen oudejaarsavond en kijken samen naar voetbal.

Pieter (77) schuift ook even bij het gesprek aan. Hij is hier komen wonen toen hij een plek zocht, vlakbij het verpleeghuis waar zijn vrouw woont. Leo: “Pieter dweilt iedere ochtend de keuken. Als iedereen nog slaapt, is Pieter al aan het werk.” Hij verft waar nodig en zijn zoon helpt mee met laminaat leggen bij nieuwe bewoners. Pieter is ook erg tevreden met het wonen bij Liv Inn.

Het omzien naar elkaar vindt hij belangrijk. Hij is eens in zijn pyjama naar het ziekenhuis gereden toen een medebewoner hulp nodig had. Els lacht en zegt: “Ja, dat soort dingen doen we voor elkaar.” Zij vertelt dat er ook bewoners zijn die amper hun woning uit komen. Zij geven aan dat ze er moeilijk tussen komen, maar Els vindt dat onzin. “Neem nu Hennie, die woont hier nog niet lang. Zij past hier helemaal. Zij pakt dingen op. Daar hebben we wat aan.”

Studenten

Er wonen ook studenten in het complex. “Dat gaat goed. Sommigen moeten we wel even in de gaten houden. Die gooien peuken naar beneden”, aldus Els. De jongeren hebben over het algemeen weinig tijd. Zij werken, studeren en hebben hun eigen leven. Toch is er contact. “Met kerst deden zij de bediening. Dat was zo leuk”, vertelt Els. “Bewonersvergaderingen moet je ‘s avonds organiseren omdat zij overdag afwezig zijn. We gebruiken inmiddels een PowerPoint om de vergaderingen interessant en efficiënt te houden. Anders haken de jongeren snel af. Bovendien zijn er ook oudere bewoners die nog overdag werken. Zo houd je rekening met elkaar.”

Viool

Liv Inn biedt ook onderdak aan jongeren met autisme. “Eén van hen kan viool spelen en wil graag optreden bij de kerstviering. Dat is ook al zo leuk”, zegt Els. Hij helpt ook vaak met voorbereidingen voor feesten. “Zo helpt hij me met mijn verjaardagsfeest. Dat gaat fantastisch Hij is heel betrouwbaar. Je moet wel goed opletten hoe je hem benadert.” Els heeft zich verdiept in het omgaan met mensen met autisme en ook met mensen met verward gedrag. Niet iedereen wil dat. Leo heeft tijdens zijn professionele loopbaan gewerkt met jongeren. Ook met ouderen. “Ik kan goed met mensen omgaan. Deze vaardigheid is bij het wonen hier ook handig.”

Buurtrijden

Volgens Els trekt dit complex sociale mensen. “De meeste bewoners zijn sociaal vaardig. Dat is wel fijn.” Iedereen zegt elkaar gedag. En ook dat draagt bij aan het huisgevoel, volgens Els en Leo. Ze zijn verder allebei te spreken over de inrichting. “Op andere plekken is het vaak oubollig”, vindt Leo. “Als ik hier binnenkom krijg ik meteen een warm gevoel.” Els en Leo vinden het bovendien fijn dat er verschillende voorzieningen aanwezig zijn, zoals een kapper, fysiotherapie, pedicure en buurtrijden. “Ja, dat buurtrijden is super”, zegt Leo. “Het is een initiatief uit de buurt van buurtbewoners. Vrijwilligers vervoeren mensen naar de plek waar ze naartoe willen. Twee dames coördineren dit. Zij zitten hier bij ons in het café. Daar houden zij kantoor. Onze bewoners maken ook gebruik van deze dienst.”

Els en Leo zijn het erover eens dat het wonen in Liv Inn hun leven heeft verrijkt. “Mensen weten niet hoe leuk het hier is”, zegt Els. “Er moeten meer huizen als dit komen in ons land.” Het enige wat zij mist is een ruim balkon. Leo heeft op zijn beurt vooral moeite met het feit dat je geconfronteerd wordt met de dood. “Zo is er een keertje een medebewoner dood aangetroffen in zijn bed. We zijn samen naar de crematie geweest. Zo’n afscheid hakt er wel in.” Verder kunnen Els en Leo geen minpunten noemen. Ze vinden het vooral een hele fijne plek.

Els geeft tot slot nog een tip mee voor andere initiatieven. “Het is geven en nemen. Je moet met elkaar blijven praten, maar niet te veel vergaderen.”

Meedoen?

ZorgSaamWonen wil deze verhalen te zijner tijd bundelen, analyseren en publiceren. Ook meedoen? Lees de oproep Thuis in Verhalen