Hoe is het zo gekomen? Annie vertelt: “In 2018 dacht ik: We moeten voor onszelf zorgen. Er is te weinig personeel en er komen meer ouderen. We moeten naar elkaar omkijken en dan is het handig als je elkaar kent. Ik heb ruimte in mijn huis, dus ben begonnen met koffieochtenden in de hobbykamer van 9 m2. Ik had het aan een paar buurtbewoners verteld en een briefje opgehangen. Zo is het begonnen.”

Ook in coronatijd gingen de koffieochtenden door. “We zaten toen in de carport en hielden keurig afstand.” Sinds die jaren is er veel gebeurd. Annie haalde een muurtje weg om nog meer ruimte te creëren. Naast de maandagochtend koffie volgt later in het jaar ook een koffie/thee-middag op donderdag. Op dinsdag wordt er geborduurd en eens per maand is er een Buurtmaaltijd, een Buurtlunch, Spelletjesmiddag, Spelletjesavond en een Stamtafelmiddag. Ook gaat een groepje eens per maand naar de film en er wordt gewandeld vanuit deze Buurtkamer.

Diverse keren per jaar wordt er ook een Dialoogtafel gehouden en tussen Kerst en Nieuwjaar is er een uitgebreide Kerstbrunch voor alleengaanden. Verder zijn er veel vergaderingen. Nieuw is de Naald en D(r)aad creatiemiddag en er worden een Bridgemiddag en een Vrouwenmiddag overwogen. “Een buurtbewoner komt vier avonden uitleg geven over onze prachtige stad met een middagrondleiding over het parkachtige kerkhof met vele markante verhalen.” Annie geniet hiervan, maar merkt dat de ruimte krap wordt. “Ik ben nu bezig met een grotere verbouwing, zodat ik 45 m2 beschikbaar heb en ook een buurtrestaurant kan beginnen. De gemeente heeft hiervoor een subsidie verstrekt.”

Meteen welkom

Op de maandagochtend van ons bezoek zijn er veertien ouderen aanwezig. Eén dame is er voor het eerst. Ze zag een oproepje in het Bossche wijkkrantje. Ze zegt dat ze zich vanochtend meteen welkom voelde. “Iedereen praat met elkaar, en toevallig ken ik haar nog van vroeger.” Ze wijst op de dame naast haar. “Zo leuk om haar weer tegen te komen.” Annie vertelt dat er een aantal vaste gasten komt, naast nieuwe mensen en mensen die af en toe komen. “Eén mevrouw heeft Alzheimer, maar kan nog zelfstandig komen. Zij is er ook vaak.” Er komen ook mannen, maar de vrouwen zijn in de meerderheid.

Nog meer plannen

Het zorgen voor anderen zit Annie in het bloed. Ze is verpleegkundige geweest maar moest na een auto-ongeluk stoppen. Ze heeft zich omgeschoold en is een praktijk gestart over alternatieve geneeswijzen. Die praktijk bouwt ze nu af, want ze is al bijna 74 jaar en heeft het druk met haar buurtactiviteiten.

Bovendien heeft ze nog veel meer plannen die ook tijd zullen vragen. Zo zou ze graag een woonzorgvoorziening als ’t Hageltje in Oss willen organiseren; een kleinschalig wooncomplex voor mensen met en zonder zorgvraag. “Daar kun je wonen, zorg krijgen en als stel bij elkaar blijven. Het is bedoeld voor mensen met een smalle beurs. “’t Hageltje is een burgerinitiatief, dat vind ik mooi”, zegt Annie. “En ze werken met één zorgaanbieder. Dat vind ik een aantrekkelijk idee, want dat is efficiënt.”

Annie heeft al een locatie op het oog voor een Bossche variant van ’t Hageltje. “Het schoolgebouw hier vlakbij leent zich hier uitstekend voor. Ik zou het wat grootschaliger willen dan ’t Hageltje waar 15 appartementen beschikbaar zijn. En ik zou een verpleegafdeling erbij willen, met een snoezelruimte die ook door het personeel gebruikt kan worden om even op adem te komen.” Ook zou Annie in de toekomst brunches voor alleengaanden willen organiseren. “Nu doe ik dat rond de feestdagen maar ik weet dat er meer behoefte is aan brunches voor mensen die alleen zijn.”

Vrije vogel

Annie vraagt een vrijwillige bijdrage voor de koffieochtenden. “Ik kom daar niet helemaal mee uit, denk ik, maar dat hoeft ook niet.” Al heeft ze slechts AOW en een klein pensioen, ze vindt het niet erg om zelf ook wat kosten te dragen, zoals de verwarming, elektriciteit, toiletpapier, koffie en een bloemetje als er iemand ziek is. Toch zou ze het wel fijn vinden als er een klein bedragje wordt gegeven door de gemeente. En nee, ze wil geen stichting worden.

“Ik wil een vrije vogel zijn en me niet aan allerlei regeltjes hoeven te houden. Ik doe dit uit liefde en wil niet hoeven te rekenen hoeveel de verwarming kost.” Annie maakt zelf schoon. “Kleine moeite, hoor. Maar ik kom daardoor eigenlijk niet meer aan mijn eigen huishouden toe”, lacht ze. Annie heeft wel vier gastvrouwen die meehelpen. “Dat is fijn want die hulp kan ik goed gebruiken.” Op vakantie gaat ze niet. “Daar heb ik geen behoefte aan. Alleen wil ik nog wel mijn kinderen kunnen bezoeken. Twee van de drie wonen in het buitenland. Af en toe een dagje weg is fijn, maar verder heb ik alle gezelligheid hier.”

Wat ze het mooiste vindt aan haar initiatief is dat mensen er zo blij mee zijn. “Er ontstaan zelfs vriendschappen. Zo kreeg ze eens een mail van een man uit Rusland die vroeg of hij met zijn vrouw ook welkom was. Ze wilden de taal leren. Ze zijn een tijdlang naar de koffieochtenden gekomen. Sommige buurtbewoners namen hen mee op pad of boden anderszins hulp aan en zijn vrienden met ze geworden. Inmiddels spreken ze aardig Nederlands. De vrouw komt hier nog steeds voor de borduurclub.”

Annie is ten slotte blij dat er in een andere Bossche buurt ook iemand zo’n initiatief heeft genomen. “Ik hoop echt dat meer mensen dit gaan doen. Het is echt nodig. De behoefte is groot.”

Lees meer:

• Op de koffie in de Buitenpepers
• ’t Hageltje in Oss