“De schrijnende verhalen blijven maar komen”, zegt Eveline, “en worden zelfs erger, naarmate mensen ouder en hulpbehoevender worden.” Ze noemt homo-erotische schilderijen die uit voorzorg uit de lijst worden gehaald als de thuiszorg moet komen, of bij een verhuizingen naar een woonzorgcentrum, tot aan de opmerking: “Moet ik dan maar weer in de kast?”

Zorgen over zorgafhankelijkheid

“Natuurlijk speelt mee dat deze ouderen uit een tijdperk komen, waarin homoseksualiteit en transgender zijn, juridisch en sociaal niet werd erkend”, zegt Eveline. Hoewel er in theorie veel is veranderd, maken veel roze ouderen zich juist zorgen over zorgafhankelijkheid. “Kan ik dan in mijn eigen huis nog wel mezelf blijven? En als ik naar een zorginstelling ga, zijn ze daar geëmancipeerd? Of vinden ze roze ouderen gek, vies, smerig en zondig? Moet ik dan zeggen: Zij is mijn jeugdvriendin of kan ik zeggen: zij is mijn levenspartner?”

Na haar boek, startte Eveline een informatieprogramma over roze ouderen voor wijk- en wooncentra en voor scholen. Zowel medewerkers als bewoners zeiden: “Maar die mensen kennen we niet, die horen we niet en we hebben het er ook nooit over.” Om haar verhaal meer gewicht te geven, nam Eveline al snel een roze oudere en musici mee het land in. “Ondanks dat er meer aandacht is voor seksuele- en genderdiversiteit, blijft het toch nog vaak een onbesproken onderwerp binnen zorg, welzijn, hulpverleningen en opleidingen; zeker wanneer het ouderen betreft.”

De ander

Hoewel ze op microniveau aandacht weet te vestigen op levensruimte voor deze ouderen, merkt Eveline in de samenleving een zorgelijke ruk naar rechts die een weerslag heeft op minderheden. Dat maakt de aandacht voor dit onderwerp volgens haar nóg meer nodig. “Ik verbind een gesprek over roze ouderen aan respect en pesten, maar ook aan discriminatie en racisme, want de weerstand tegen ‘de ander’ neemt toe. Mensen zeggen bijvoorbeeld: “Je roept het over jezelf af als je gaat zwaaien met een Regenboogvlag.” Dan zeg ik: Verandering gaat nu eenmaal gepaard met tromgeroffel tot er een balans is.”

Steeds bepleit Eveline bij programmamakers en congressen om het onderwerp seksuele- en genderdiversiteit ook in te plannen. “Dat gebeurt nog veel te weinig. Men denkt dat het niet echt nodig is, of dat hun bezoekers weinig met het onderwerp te maken hebben. Sterker nog, er zijn scholen waar ik niet binnenkom omdat er angst is voor de reactie van kinderen en van hun ouders.” Ook bij opleidingen verpleegkunde schrikt Eveline van de vertrutting. “Ik had nooit gedacht dat dit ook bij ouderen voorkomt”, hoorde ze eens tot haar schrik. “En die mensen staan dan bij je bed.”

Gelukkig zijn

Haar ultieme droom is simpelweg dat dit werk niet meer nodig is. “Ik doe dit met een dubbel gevoel. Ik ben trots op wat we ter plaatse bereiken, maar in mijn ideale wereld zouden roze ouderen geen issue meer moeten zijn. Ik zeg wel eens voor een zaal: “Steek je hand op: Wie wil niet gelukkig zijn?” Natuurlijk wil iedereen gelukkig zijn. Maar waarom gunnen we dat een ander niet? Het is makkelijk praten vanuit je eigen meerderheidspositie.”

Competenties

Bewustwording creëren en werken aan de beeldvorming, dat beschouwt Eveline als reële doelen. “De roze oudere is een van ons, net als mensen van kleur en mensen met diverse religies.” Om dit inzicht te bewerkstelligen vraagt ze directies om het thema op te nemen. “Zet omgaan met diversiteit op het lijstje van competenties, schenk er aandacht aan. Je veilig voelen, geldt immers voor iedereen. Denk niet: het leeft hier niet omdat er niet over wordt gesproken. En let op je eigen woorden. Zeg niet: Wat deed uw man? Maar vraag: Heeft u ook een liefde? Dat is poëzie! Dat is persoonsgerichte zorg.”

“Het gaat uiteindelijk over vrijheid en jezelf kunnen zijn”, besluit Eveline. “Dat willen we toch allemaal? Bovendien, als je werkt aan inclusie voor cliënten, heeft dat ook een positieve weerslag op medewerkers.”

Oproep

Eveline doet tot slot een oproep: “Vraag ons om langs te komen, of bezoek onze theatervoorstelling Tour d’Amour en schrijf uw beste voorbeeld van emancipatie op. Ik verloot een boek onder de inzenders. Uw bijdrage mag naar: info@evelinevandeputte.com, ovv: Beste voorbeeld emancipatie roze ouderen."

Meer lezen:

• Website
• Boek
• Boeken
• Tour d ‘Amour
• Trailer

Dit artikel verscheen ook in het ZorgSaamWonen digimagazine #1 2026. Ga naar de bieb en bekijk kosteloos alle ZorgSaamWonen digimagazines: ZorgSaamWonen #1 2026 | Acquire Bieb