Wat is er veel informatie, zeg! Over woongemeenschappen, bedoel ik. De afgelopen weken ben ik me gaan verdiepen in de wereld van de woongemeenschappen. Ook al is mijn huis nu een stuk comfortabeler sinds ik enkele aanpassingen heb gedaan en ook al ben ik verknocht aan mijn buurtje en hoef ik niet per se weg. Mijn beste vriendin wees me overigens vorige week op het fenomeen ‘voorzorgcirkel.’ Ze zei: ‘je kunt toch ook gewoon een voorzorgcirkel starten in je buurtje?’

Cirkel

Ik wist niet waar ze het over had maar ze heeft het uitgelegd. Je vormt met een groepje van tien of twaalf buurtbewoners een cirkel. Als je iets nodig hebt, kun je kijken of iemand uit die cirkel je kan helpen. Bijvoorbeeld met vervoer naar het ziekenhuis, hulp bij die ellendige belastingformulieren of als je laptop hapert, de schuurdeur niet meer opengaat (zoals ik laatst had), of je wilt een klamboe ophangen, maar je weet niet hoe. Dan is het fijn als je iemand kunt vragen je te helpen. En je kunt zelf ook hulp geven als een ander je nodig heeft voor kleine klusjes.

Bij ons in de straat is de buurvrouw op de hoek terminaal ziek. We brengen om de beurt eten en kijken of we iets kunnen doen. We hebben zo eigenlijk al zo’n cirkel met elkaar, zonder het zo te noemen. Het zette me wel aan het denken. In een woongemeenschap is zo’n voorzorgcirkel al op natuurlijke wijze aanwezig. Je ziet elkaar bij de ruimten met wasmachines of tijdens de koffieochtend. Dan is het misschien makkelijker om hulp te vragen. En je signaleert ook eerder als er iets aan de hand is met een medebewoner. Tenminste, dat lijkt mij zo.

Vooroordelen

Mijn vriendin vindt zo’n woongemeenschap helemaal niks en probeert me telkens op andere gedachten te brengen. Misschien moet ze eens mee als ik er eentje ga bezoeken. Ik vermoed dat ze wat vooroordelen heeft. En dat ze niet weet dat er zoveel verschillende vormen zijn. Thuishuizen, Knarrenhofjes, ecodorpen, meergeneratie wonen….ik wist ook niet dat dit allemaal bestaat en ik vind het allemaal erg interessant. Voor elk wat wils. Al is het aantal nog lang niet voldoende, begrijp ik zo uit de info die ik vind.

Moed

Het ene moment zakt de moed me in de schoenen, vooral als ik lees hoe lang het duurt voordat je zo’n initiatief gerealiseerd hebt. Je bent járen bezig. Tegen de tijd dat het klaar is, moet ik misschien meteen het verpleeghuis in. Toch lijkt me het proces ook heel leerzaam en leuk. Met andere mensen nadenken, dromen, lachen, boos worden op belachelijke regeltjes, mijlpalen vieren. En ik hoef natuurlijk niet zelf iets op te zetten.

Groepsoudste

Ik kan ook aansluiten bij een bestaand initiatief, als ze me niet te oud vinden. Dat is het voordeel als je zelf een idee uitwerkt, dan kun je je hard maken voor een mix van generaties. Dat ga ik doen en dan wil ik de groepsoudste zijn. Ik zag op diverse sites en in online magazines voorbeelden van woongemeenschappen die in karakteristieke panden gehuisvest zijn. In een oud schooltje, klooster of voormalige kerk. Prachtig! Er is zelfs een oude sterrenwacht waar een woongemeenschap in komt! Je hebt natuurlijk ook de nodige nieuwbouwprojecten. Ook niet gek. Dat lijkt me overzichtelijker qua onderhoud.

Zee

Ik merk dat ik begin te dromen en zie mezelf al in een voormalige vuurtoren wonen. Lekker aan zee en je blijft ook nog eens fit met al die trappen. Vervelende medebewoners moeten bovenin wonen. Het lijkt me geweldig om een gezellige, grote huiskamer te hebben waar je met anderen kunt eten, film kijken of samen muziek kunt maken. Ik denk bij nader inzien dat een vuurtoren minder geschikt is, of zouden er vuurtorens met genoeg raampjes en ruimten voor een werkatelier, huiskamer en sauna bestaan?

Toch maar een nieuwbouwproject dan of gewoon in een bestaande flat. Dat kan ook. Het gaat er vooral om dat je een fijne woning hebt en prettige medebewoners. Als het maar in de buurt is van voorzieningen en o ja, ik wil graag een station of bushalte in de buurt. Met meerdere generaties wonen trekt me ook. En ik denk dat het mooi is als we met zo’n 30 bewoners zijn. Of is dat te kleinschalig?

Rijpen

Ik merk eigenlijk dat ik nog zoekende ben en niet goed weet waar ik moet beginnen. Voorlopig ben ik nog in de droomfase. En moet ik me beslist nog verder laten informeren over de mogelijkheden en onmogelijkheden en de stappen die ik moet gaan zetten. Ik slaap er nog eens een nachtje over. En laat mijn woondroom nog even rijpen.