Vanmorgen ben ik met een tevreden gevoel opgestaan. Ik had gisteren zo’n leuke dag. Het was Gemeenschappelijk Wonen Dag en je kon bij meer dan honderd woongemeenschappen langsgaan om een kijkje te nemen. Ik ben naar Amersfoort gegaan. Daar zijn relatief veel woongroepen. In Den Haag en Nijmegen ook hoor, maar Amersfoort is net wat dichterbij. Bovendien wilde ik het combineren met een bezoekje aan een oud-collega die tegen Amersfoort aan woont. Ja, ik onderhoud mijn contacten goed.

Uiteindelijk heb ik maar één woongroep bezocht in plaats van de drie die ik had uitgezocht. Ik bleef bij het eerste bezoekje te lang hangen en voor de tweede was ik te laat. Dat kwam zo. Ik ben tussen de bezoekjes door uitgebreid koffie gaan drinken op een zonnig terrasje. Daar raakte ik in gesprek met een jong stel. Als je alleen bent, maak je makkelijker contact, lijkt het wel. De aanleiding was mijn OV-fiets. Ik kon namelijk mijn fiets niet meer vinden. Er stonden wel tien OV-fietsen geparkeerd bij het terras. Toen ik aankwam was ik de enige.

Stuk voor stuk

Ik kon me absoluut niet herinneren welke van mij was. Ze zien er allemaal hetzelfde uit. Ik had op het nummer moeten letten. Nu moest ik met mijn OV-kaart stuk voor stuk alle fietsen af. Bij de allerlaatste fiets ging het slot open. Die was dus kennelijk van mij. De jongeman van het stel sprak me aan en zei: ‘Ik maak altijd een foto van de fiets met het nummer. Dat is misschien een goede tip.’ Zo raakten we aan de praat. Ik vertelde hen over de bezoekjes aan de woongemeenschappen.

Zij waren erg geïnteresseerd omdat ze zich zelf aan het oriënteren zijn om een wooncoöperatie te starten. Het mooie aan een wooncoöperatie is dat bewoners verantwoordelijk zijn voor de woningen, het beheer en onderhoud. En er wordt geen winst gemaakt, dus de woningen blijven betaalbaar. Geweldig, toch? Het stel droomt van een wooncoöperatie die duurzaam is, waar ook plek is voor mensen met een zorgvraag en waar er ruimte is om te werken.

Nummers uitgewisseld

Ook willen ze dat de gemeenschappelijke ruimte openstaat voor de buurt. Misschien zelfs met een klein theatertje of cafeetje. Ze willen een diverse groep vormen dus ook met alle leeftijden erin. Dat doet mij deugd omdat ik in veel woongroepen niet meer terecht kan op grond van mijn leeftijd. We hebben nummers uitgewisseld. Wie weet. Tegen de tijd dat ze de plannen gerealiseerd hebben ben ik waarschijnlijk tachtig plus. Enfin, het was een prettige ontmoeting.

Jasje

Toen ik wegfietste werd ik door het stel teruggeroepen: ik had kennelijk mijn jasje laten liggen. Gelukkig dat ze het zagen want in mijn jasje zat het briefje met de adressen van de woongroepen en van mijn oud-collega. Ik had het natuurlijk in mijn telefoon moeten zetten, maar als ik het met pen en papier opschrijf voelt het veel meer nabij. Behalve als je het papiertje verliest natuurlijk.

De eerste woongemeenschap die ik bezocht vond ik aantrekkelijk. Meer dan twintig woningen, driekamerappartementen en met bewoners tussen de 55 en 86 jaar. Ik heb er een tijdje gesproken met twee bewoonsters. Er zijn veel activiteiten en de balans tussen privacy en gemeenschappelijkheid leek me prima. Natuurlijk was er weleens gedoe onderling, maar het klonk allemaal goed. Helaas is er geen plek voor zeventig plussers. De tweede groep had weliswaar geen leeftijdsgrens, maar wel een tijdsgrens: toen ik voor de deur stond zag ik op mijn briefje dat de open dag tot 15.30 uur was. Inmiddels was het 16.05 uur. Ik durfde niet meer aan te bellen. Ik heb wel een rondje om het complex gelopen. En ben toen maar weer op het fietsje gestapt.

Verhuisadviseur

Uiteindelijk niet erg want ik zou om 17 uur al bij de oud-collega zijn en dat tijdstip had ik anders nooit gehaald. Mijn oud-collega vertelde dat ze de week ervoor een verhuisadviseur van de corporatie op bezoek had. Met veel informatie en tips over aanpassingen in je huis, maar ook over woonprojecten in de buurt. Dat heeft me ook weer aan het denken gezet.

Morgen maar eens mijn eigen corporatie bellen of ze ook zoiets hebben. Misschien hebben ze mij daar wel eens over bericht en heb ik dat ongezien gedeletet. Je gaat pas de informatie zien en herkennen als je er open voor staat. Inmiddels sta ik open voor alle informatie. En ik heb ook al stapjes gezet. Ik ga er eens rustig verder over nadenken.