Hoe ouder, hoe gekker. Echt waar. Dat geldt in ieder geval voor mij. Moet je horen: ik zou toch naar die Wooncoöperatiedag? Ik had om kwart voor tien op het station van Ede-Wageningen afgesproken met de oudere heer Leo. Ik ontmoette hem voor de Kiosk. Ik herkende hem gelukkig meteen van de foto die hij vooraf had gestuurd. Dat leek ons beter dan naar elkaar zwaaien met een zakdoek.

Poortjes

Leo is een charmante, lange man met blauwe ogen en een kort baardje. Hij is ook begin zeventig en een stuk netter gekleed dan ik. Vanaf de eerste begroeting klikte het. Hij attendeerde me erop dat ik moest uitchecken. Dat was ik natuurlijk alweer vergeten omdat dit station niet van die poortjes heeft. Ik vind die poortjes wel fijn, dan hoef je niet aan uitchecken te denken.

We zijn al kletsend naar de locatie van de bijeenkomst gelopen. Er liep een hele stroom mensen naartoe. Ik vond het reuze spannend, maar er waren alleen maar aardige mensen. Jong, oud, alles door elkaar. Fijne sfeer.

Workshop

We hebben wat lezingen gevolgd, maar ik was te onrustig om de woorden echt tot me door te laten dringen. Ik keek rond wie er allemaal waren. Gelukkig werd mijn concentratie al wat beter tijdens de eerste workshop. We volgden een leuke workshop over woongemeenschappen en zorg. Dat was buitengewoon interessant en werd goed geleid door de voorzitter van de LVGO, de Landelijke Vereniging Gemeenschappelijk Wonen 50 plus.

Populair

Leo en ik spraken met andere deelnemers over burenhulp en mantelzorg. In een woongemeenschap is het naar elkaar omkijken, zo verwachten we, natuurlijker en meer vanzelfsprekend dan wanneer je in een buurt met rijtjeswoningen woont. Dat is voor mij ook de reden om een andere manier van wonen te zoeken. Het was erg leuk om met de andere deelnemers in gesprek te gaan over ‘Wat doe je voor elkaar?’ en ‘Wat spreek je af’? Ik had bijvoorbeeld een mooi gesprek met een oudere dame die verpleegkundige was geweest en in de woongemeenschap populair is omdat ze van wanten weet. Dat vindt ze niet erg. “Het zorgen zit nu eenmaal in mijn bloed.” Over het algemeen geven mensen elkaar wel aandacht en helpen ze elkaar met klusjes, horen we. Maar als iemand dementie krijgt, dan is op termijn professionele zorg wel nodig.

Leo en ik zijn na de tweede sessie weggegaan. Het voelde wel een beetje als spijbelen. Dat durfde ik vroeger nooit! Maar we hadden al zoveel mensen gesproken en indrukken opgedaan dat we allebei toe waren aan frisse lucht en een rustig plekje. Leo stelde voor naar Utrecht te gaan, waar hij een leuk cafeetje wist aan de Oude Gracht. Het was prachtig weer en in oktober moet je er dan nog snel van genieten want de herfst staat al ongeduldig te trappelen om ons te plagen met wind en regen.

Lach

Nou, ik moet je bekennen, we hebben er zo lang gezeten dat ik me nog moest haasten voor de laatste trein naar huis! Gierend van de lach waren we door de straten van Utrecht gelopen, zonder de tijd in de gaten te houden. Uiteindelijk verloor ik, al haastend, nog een oorbel. Vraag me niet hoe dat kon, maar hij floepte zo uit mijn oor. Er was geen tijd meer om die terug te zoeken. Bovendien zie ik ‘s avonds niet meer zo scherp. Zeker niet na de nodige glaasjes witte wijn.

Ik was in geen tijden meer zo laat in een trein geweest. Leo was wat bezorgd, maar we spraken af dat ik een appje zou sturen als ik thuis was. Zo schattig. Het was enorm leuk in de trein. Ik raakte in gesprek met drie dames. Zij waren naar een dansvoorstelling geweest in de Stadschouwburg. Ik heb de naam nog opgeschreven van het dansgezelschap want ik ben dol op dansvoorstellingen en altijd in voor goede tips. Ik merkte dat ik zingend op mijn fietsje zat, op weg naar huis. Ik heb me in lange tijd niet zo vrolijk gevoeld.

Indruk

Het was al met al een geslaagde dag en avond. Leo zoekt ook een passende woongemeenschap en wil misschien zelf een initiatief starten. Hij vroeg me of ik dat met hem wilde doen. We zitten over het algemeen op één lijn. Alhoewel hij meer een groene omgeving ambieert, terwijl ik toch wel gehecht ben aan een wat meer stedelijke omgeving. We hebben ons aangemeld voor de excursie naar de Stadsveteraan in Amsterdam die ZorgSaamWonen organiseert. Dan kan ik hem laten zien dat wonen in een stad ook aantrekkelijk kan zijn! Het is in deze fase belangrijk veel voorbeelden te bezoeken en met bewoners te praten. Zo krijg je een betere indruk van wat er is en wat er bij je past. En het zal natuurlijk nooit 100 procent ideaal zijn.

We hebben uitgebreid gesproken over onze ideeën. Hij had net als ik al het nodige voorwerk gedaan. Samen kom je verder! De volgende stap is het bezoeken van diverse projecten en het bijwonen van bijeenkomsten, want het is niet niks hoor. Misschien kunnen we ons alvast oriënteren op mogelijke locaties. Of ga ik nu te snel?