Sinds Corona fiets ik regelmatig rond. Mijn favoriete route gaat naar een nabijgelegen meer. In al die jaren heb ik nooit geweten dat het meer zo dichtbij en zo mooi is. Heerlijk om er te kijken naar de vogels en de beplanting en het meer. En een extra trigger is de 95-jarige oude dame die daar woont. Altijd keurig gekleed en altijd in voor een praatje. Dat laatste ben ik ook. En zeker met haar!

Auteur: Yvonne Witter 

Ze schenkt volgens afspraak met Natuurmonumenten koffie en thee voor wandelaars, maar alleen als ze er zin in heeft. Ze doet het voor de gezelligheid. Ze heeft de hele dag aanloop. Sommige passanten komen zeer regelmatig langs, gewoon om te kijken hoe het met haar gaat. Ze scharrelt -als er geen gasten zijn of mensen die de weg willen vragen- rond in haar moestuin. Ze eet veel producten uit eigen tuin. Ze ontvangt hulp van kinderen en kleinkinderen en heeft goed contact met de buren. De buren helpen graag met boodschappen doen en met wat andere klusjes.

Een computer heeft ze niet. Tot voor kort reed ze zelf auto. Er is altijd wat te doen in en om het huis. En anders breit ze sjaals en mutsen voor arme landen. Het vitaal ouder worden gaat haar mede door haar -naar eigen zeggen- goede genen en deze leefstijl buitengewoon goed af. Sociale contacten genoeg en dat komt ook omdat het gewoon erg leuk is om met haar te praten. Ze weet zoveel van de natuur en heeft in die 75 jaar dat ze op die plek woont veel zien veranderen maar ook veel hetzelfde zien blijven. Een prettig gezelschap waar mensen graag op bezoek komen.

Voor haar zijn deze zomermaanden erg gezellig. Maar voor sommige mensen zijn het juist stille maanden. Activiteiten liggen stil, buren zijn op vakantie en diverse zomercursussen vinden niet of alleen online plaats. Door het corona-virus met alle beperkingen zijn er ook nog eens minder evenementen. De extreme hitte van de afgelopen dagen maakt naar buiten gaan ook niet aantrekkelijk. Mijn gedachten glijden af naar mensen die zich alleen voelen, mensen die ziek zijn of net een naaste hebben verloren. Natuurlijk zijn er ook professionals en vrijwilligers die hier ook voor hebben en extra aandacht besteden aan mensen, jong en oud, die het juist nu nodig hebben. Er zijn her en der speciale activiteiten.

Op mijn fiets denk ik na over de oude dame bij het meer. Hoe zij in haar zelf gecreëerde ‘blue zone’* woont. En aan de mensen die dat door omstandigheden, misschien tijdelijk, niet lukt. Zoals mijn bijna 80-jarige penvriendin. Ik neem me voor om als ik thuis ben haar weer eens iets leuks op te sturen. Het zet geen zoden aan de dijk maar toch. Ik denk dan aan de woorden van de 101 jarige mijnheer Baas, die ik een tijdje terug interviewde. Hij zei het volgende: ‘Stel je voor dat je op een bankje zit aan een meer. Je kijkt over het gladde meer uit. Dan komt er ineens een vogel dat op dat gladgestreken, rimpelloze meer landt. Er ontstaan door de landing van de vogel allemaal golfjes. Zo werkt het ook als iemand bij me op bezoek komt. Dan maakt degene golfjes. Het hoeft maar kort te zijn. Maar er ontstaat dan wat.’

*Blue zones zijn gebieden waar opvallend veel oude mensen wonen.