Dat we met z’n allen dit niet eerder gezien hebben…

Door dieper in te zoemen en echte gesprekken te voeren met familie en bewoners, kwamen we tot een schokkend inzicht.

Ondanks of misschien wel dankzij onze goed bedoelde beschermende leefomgeving en overbezorgdheid hebben we onze cliënten door het wonen op instellingsterreinen letterlijk buiten de maatschappij geplaatst. 

We realiseerden ons dat we met het in stand houden van een instellingsterrein we de bewoners die afhankelijk van onze zorg zijn ook heel veel van het echte leven ontnamen. Zo ontstonden in 2005 de eerste ideeën van onze woondroom: omgekeerde integratie. We wilden het instellingsterrein veranderen in een echte wijk met dorpse gezelligheid.

Deze manier van kijken naar zorginstellingen en verpleeghuizen was toen nog totaal niet gangbaar. Op dat moment waren er welgeteld drie projecten in Nederland die hier ook een beetje mee aan het experimenteren waren. Inclusief leven kende sowieso nog niemand, net zoals eigen regie, collectieve zelfredzaamheid. 

Veel mensen konden zich aanvankelijk dan ook niet voorstellen dat op dit voormalig instellingsterrein een leefbare woonwijk zou kunnen ontstaan. “Er was scepsis ja, maar die verdween toen men zag hoe het plan zich ontwikkelde. Juist de verschillen tussen mensen er laten zijn, verrijkt een leefomgeving. Maar ook het vanzelfsprekende nabuurschap is hier terug. Een veel gehoorde uitspraak door wijkbewoners is nu: ”Het is heerlijk thuiskomen, hier hangt de rust en gezelligheid van een vakantiepark.”

Sinds de broeders van de heilige Sint Joseph er honderd jaar geleden een zelfvoorzienende woongemeenschap stichtten, werd het een thuis voor heel veel jongens en meisjes met epilepsie. “In de hoogtijdagen woonden hier wel vierhonderd cliënten.”

Maar sinds medio 1990 hadden we hier te maken met een toenemende leegloop omdat ouders kozen voor een meer levendige woonomgeving voor hun kind met epilepsie. De trend ging naar groepshuizen in gewone woonwijken. Voor de achterblijvende cliënten met een te intensieve zorgvraag, werd het wel heel stil. Zeker de lange zomeravonden en weekenden. Er moest dus echt iets gebeuren.

Om ruimte te maken voor nieuwe woningen verdwenen de oude paviljoens en veel andere gebouwen. Alleen het klooster en de boerderij bleven overeind. “Daar zitten nu kantoren en dagbestedingen voor cliënten in.” De boerderij werd omgevormd tot een echte wijkboerderij.
Het naastgelegen dorp Sterksel werd als kleine dorpskern bedreigd door leegloop. Dankzij de groei met circa 500 nieuwe buren, heeft de school er veel nieuwe leerlingen bij, draait de supermarkt als nooit te voren en is er nieuwe aanwas binnen het verenigingsleven.

Kijk voor meer informatie op kloostervelden.nl.
Wil je een kijkje komen nemen? Ga dan mee op excursie op donderdag 29 februari.