Leo en ik zijn gisteren naar de gemeente geweest en hebben gesproken met twee hele aardige ambtenaren, Rosa en Niek. Rosa is beleidsmedewerker voor het sociale domein en Gerben is van de afdeling wonen. We hebben verteld over onze plannen om een woongemeenschap te starten. Gelukkig hadden we het A4’tje al klaar met onze visie en ideeën.

Pijlers

Leo kon dat heel goed verwoorden. Ik was meer van de ‘small talk’. Zo wil ik altijd weten hoe lang iemand ergens werkt, waarom hij of zij daar werkt, of het zijn of haar droombaan is en waar iemand woont. Ik ben altijd reuze nieuwsgierig en vaak ontdek je zo raakvlakken. Dat praat altijd een stuk makkelijker, vind ik. Maar goed, we kwamen natuurlijk voor ons plan. Een woongemeenschap voor meerdere generaties met pijlers als duurzaamheid, omzien naar elkaar en inclusiviteit. We willen ook graag een buurtfunctie vervullen én een aantal woningen beschikbaar stellen voor mensen met een zorgvraag. Het mag in de bestaande bouw maar nieuwbouw zou ook niet gek zijn.

Bank

Ja, we hebben al met de corporatie gesproken en die vonden het interessant omdat ze al ervaring hebben met dergelijke initiatieven. Ik kon ook zo allerlei voorbeelden oplepelen, mede dankzij alle bezoekjes die ik heb afgelegd. Leo kon goed vertellen over de gesprekken die we met de bank hadden, want de uitkomsten daarvan zijn langs me heen gegaan. Er is werkelijk niets van blijven hangen.

Leo en ik vulden elkaar dus erg goed aan. Rosa en Niek waren zichtbaar onder de indruk van ons huiswerk. We voelden ons best stoer. Maar dat gevoel duurde niet lang. We kregen namelijk allemaal vragen over de exacte financiering, over de juridische constructies en of we al medestanders hadden enzovoort. Toch gingen we juichend naar buiten. Rosa en Niek vertelden namelijk dat de provincie een stimuleringsregeling heeft om woonvormen voor senioren te ondersteunen en dat deze gemeente collectief wonen ook financieel gaat ondersteunen met een subsidieregeling. Jihoe!

Geen spaarpotje

We hebben hiermee geluk, want financiële steun scheelt enorm. Vaak hoor je dat je flinke bedragen moet voorschieten. Nou, het is mij nooit gelukt om een lekker gevuld spaarpotje te hebben, hoor. Op de één of andere manier vliegt het geld mijn zak uit. Mijn hele leven al. Er zijn altijd goede doelen waar je aan moet geven. En ik krijg vaak appjes van vrienden met een leuk idee en een vraag om te sponsoren. Bovendien ben ik dol op uit eten gaan en trakteren. Tikkies sturen, vertik ik. En als je werkzaam bent geweest in de zorgsector is je pensioen ook niet je van het.

Maar ik ben een tevreden mens en ik vind dat je rijkdom moet delen. Ik fiets nooit om voor slagroom die elders vijftig cent goedkoper is en van beleggen heb ik geen verstand. Kortom, ik kan financieel niet investeren in het woonproject. Maar…. wel met energie! Want ik vind dit toch leuk! Het is leerzaam en het geeft me een doel.

Huisnummer 35

Na het goede gesprek bij de gemeente, zijn Leo en ik meteen een gezellig café ingedoken om te vieren dat we een flinke stap verder zijn. Toen ik thuiskwam, keek ik mijn huisje rond. Ik ben de kamers stuk voor stuk ingegaan. En, om eerlijk te zijn: ik werd er wel een beetje melancholisch van. Ik keek om me heen naar alle spullen. Ineens vond ik alles mooi, zelfs de schimmelplekken in de badkamer. In de kast staan nog de tegeltjes met de getallen 3 en 5 erop. Ik zou altijd nog eens de tegeltjes naast de voordeur ophangen. Huisnummer 35. Dat hoeft nu niet meer. Al zal het nog wel even duren voordat ik echt in een nieuwe woning terecht kom. Trajecten als deze duren lang.

Juiste stap

Tegelijk met de melancholie kwam ook euforie. Ik heb erg veel zin in het woonproject. Een nieuw begin en een mooi avontuur. Ik ben ervan overtuigd dat dit de juiste stap is. Ik denk terug aan hoe ik mijn zoektocht naar een andere woning begon. Moet ik thuis blijven wonen? Mijn woning aanpassen? Ik heb met een verhuiscoach gesproken en dat was heel waardevol. Door dat gesprek heb ik wat aanpassingen in huis gedaan en ook meer zicht gekregen op mijn woonwensen. Intussen heb ik ook nog gedacht aan het verhuren van een ruimte aan een jongere. Het splitsen van de woning leek me te omslachtig maar delen trok me wel. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat ik in een woongemeenschap pas. En met zo’n geweldige man als Leo, die net zo enthousiast is als ik, bouwen we aan onze woondroom. Ik woon echt veel liever collectiever!